Saskia Teppema
« Vorige

Wat ging Mozes eigenlijk doen op die berg?  

 

Het verhaal gaat dat Mozes terug kwam met de Tien Geboden. Gij zult niet dit en gij zult niet dat. God zou hem, en daarmee de mensheid, op straffe van de hel, tien dwingende richtlijnen hebben opgelegd waar het Joodse volk, en met hen ook alle andere volken die volgens de Bijbel wilden leven, zich aan te houden hadden. Maar is dat wel zo gegaan? Heeft God daar staan oreren en Mozes streng toegesproken? Hebben wij een God die als een kritische ouder aan ons verschijnt? Ik ben het nog eens aan God gaan vragen hoe dat toen precies gegaan is. Want ik was toch wel benieuwd hoe God wil dat wij hem zien en hem ervaren. Is hij erop uit om onze vrijheid in te perken of is hij meer een God die ons de weg wil wijzen naar het goede leven en een liefdevolle steun wil zijn in het dagelijks gedoe dat leven heet?

 

Mozes voerde zijn volk door de woestijn wat hem heel wat hoofdbrekens kostte. Er gebeurde namelijk van alles onderweg: ziekte, dood, plagen, honger, ruzie, maar ook verliefdheden, geboortes en het vertellen van sterke verhalen. Die verantwoordelijkheid was dus bepaald geen sinecure. Ik kan me dus heel goed voorstellen dat hij in grote onzekerheid verkeerde. Toen de berg in zicht kwam, waar hij God vermoedde, klom hij enigszins wanhopig omhoog om God te vragen hoe hij kon weten of hij goed bezig was. Hij was hartstikke onzeker en hij merkte dat die twijfel oversloeg op zijn volk. De mensen raakten in de war en deden alles wat God verboden had, zouden wij nu zeggen. Maar de vraag is of God dat inderdaad verbood. In ieder geval kon Mozes zijn onrustige en soms vechtende volk nauwelijks in toom houden. Dus hij had een best wel serieuze en ook dringende vraag aan God.

 

Wat denk je, zou God hem nu iets dicteren of zou God Mozes echt helpen? Zou hij hem orders opleggen of hem inspireren zijn eigen wijsheid te vinden? Ik denk het laatste. Ik denk dat het zo gegaan is: God nodigde Mozes uit om er even bij te komen zitten. Toen heeft hij heel goed geluisterd naar de problemen waar Mozes tegen aan liep – ongeveer dezelfde problemen waar politici en leiders van nu mee te kampen hebben. Toen vroeg God aan Mozes zijn vraag opnieuw te formuleren. Mozes was blij met de oprechte aandacht en vroeg: ‘God, hoe kunnen we weten of we, individueel en samen, op de goede weg zijn?’

 

God knikt begrijpend en antwoordt rustig: ‘Je wilt misschien richtlijnen, maar daar ben ik niet van. Want ik weet dat jij het eigenlijk al heel goed weet. Kijk, je bent op de goede weg als je vrede voelt in je hart. En je gaat vrede voelen als je verantwoordelijkheid neemt voor jezelf, voor je gevoelens en voor je gedachten. En ook als je niet achter de vrouw van je buurman aangaat, als je niemand om zeep helpt, als je afblijft van wat niet van jou is, je niet fixeert op afgoden zoals goud, geld, farmacie, uiterlijk vertoon en andere hebbedingetjes als dure kleden voor je kameel, als je niet liegt en vals speelt en als je dankbaar bent voor wat je van thuis uit hebt meegekregen en inziet dat je ouders hun best hebben gedaan’.

‘En als je leiding geeft, blijf vragen stellen’ voegt God eraan toe. ‘Als je geïnteresseerd blijft in anderen, vooral in hen*) met wie je het niet eens denkt te zijn. Want pas als je blijft luisteren, kun je het volk leiden’. Mozes knikte begrijpend bij iedere zin die God op kalme toon uitsprak. ‘Het is dus eigenlijk heel eenvoudig en voor de hand liggend’ zegt Mozes. ‘Ja natuurlijk, ik ben ervoor om jullie te helpen, niet om jullie het moeilijk te maken. Dus Mozes, hoe klinkt dit? Kun je hier iets mee?’

 

*) Maurice de Hond bijvoorbeeld.

 

 

Patricia Gorter - 6 maanden geleden
Wat een goed verhaal weer Saskia. Dit is de God waar ik ook wel die barre tocht door de woestijn en dan de berg op voorover heb! En is het niet zo dat we soms eerst een hele barre tocht moeten maken om tot een helder inzicht en de juiste vraag te komen?
Geschreven op: 02-01-2021