Saskia Teppema

Saskia Teppema

Mijn doel is om mensen inzicht en gereedschap te geven om geluk, rust en ontspanning te ervaren in werk en leven. Ik begeleid je om je eigen kracht te vinden, als je die door wat voor omstandigheid of gebeurtenis dan ook tijdelijk niet voelt. Ik werk met wat er is en ik bied je nieuwe uitzichten en mogelijkheden om de volgende stap te zetten.

Ik begeleid mensen die leiding geven aan zichzelf en/of aan anderen en ik werk met mensen die professioneel gesprekspartner zijn zoals coaches, trainers en therapeuten. Daarnaast geef les op diverse opleidingen en ik ben spreker en schrijver. De basis van waaruit ik dit doe is liefde, acceptatie en humor. Mijn eigen verworvenheden deel ik graag met je. Ik zorg voor de veiligheid en de context. Daarbinnen ben je met al je vragen welkom.

‘As it is in heaven’ is een film die laat zien wat er nodig is om bij je ware kern te komen. Daarin en in het echte leven zie je Helden op Reis op zoek naar het geluk: je geboorterecht. Onderweg loopt de Held tegen problemen aan; hij komt ‘leven én dood’ tegen. Alles wat je nodig hebt om daarmee om te gaan, heb je in jezelf, je bent je eigen beste vriend en helper. Ik kan je helpen om die beter te leren kennen en in te zetten. En ik kan je helpen overtollige ballast die je met je meedraagt achter je te laten.

Senior Practitionar Associate coach bij NOBCO/EMCC; Associate bij Companions for Change; Associate bij Intercoach; Initiatiefnemer van Het Collectief.

Anderen over Saskia

Een gemeentesecretaris

"Ze is scherpzinnig in haar analyses, heeft veel humor en een sterk invoelingsvermogen. Ze is creatief in haar aanpak. Ze wist voor mij precies het juiste gereedschap uit haar koffertje te halen."

Een student

"Saskia heeft een enorme mensenkennis. Ze kon zich heel snel inleven in mijn situatie en wist met grote nauwkeurigheid de pijnlijke plek te vinden. Ze kan je aan de ene kant een totaal andere blik op de situatie geven, of aan de andere kant een haarscherpe spiegel voorzetten. Ik heb enorm veel van haar geleerd."

Een schoolleider

"Met een fijn gevoel denk ik terug aan ons gesprek van vanmiddag. Ik heb een aantal nieuwe invalshoeken gekregen en in gedachten ben ik daar al mee bezig"

Een directeur van een softwarehouse

"Goed gesprek vandaag. Heb het gevoel op de goede weg te zijn. Draag je veel aan bij. Dank!"

Een bestuurder

"Ze is doelgericht en kan erg goed luisteren. Daardoor wist ik wat mijn volgende stap was."

Ervaring

Organisatieontwikkeling Overheid
Opleider
Adviestrajecten
Verder

Opleiding

Visie

Visie op duurzaam leiderschap

Leiderschap raakt aan oprechte zorg. Voor mensen, voor het leerproces, voor grondstoffen, water, energie, afval, zinvolle producten. Het gaat dus over liefde, universele liefde voor de wereld. De kleine wereld om ons heen, én de grote. Leiders, ondernemers en bestuurders hebben daarin een voorbeeldfunctie: het voorbeeld van verantwoordelijkheid nemen en het voorbeeld zijn. Leiders zijn congruent in denken en doen en maken nieuwe en visionaire keuzes die moed vereisen. Leiders hebben een immer open mind die nodig is om creatief te zijn en kansen op te sporen. Leiders krijgen de organisatie die zij (voor)leven: datgene wat een leider nog niet heeft 'opgeruimd', zal hij overal in de organisatie tegen komen.

Wij kunnen onze kinderen/medewerkers geen grotere dienst bewijzen dan door onze bagage op vodden en roest te sorteren.

Hella Haasse, uit 'Zelfportret als legkaart'.

Leiderschap raakt aan wijsheid en aan het bewaken van waarden. Een van de belangrijkste waarde die niet vaak expliciet gemaakt wordt, is dat we allen één zijn. Iedereen is uiteindelijk naar hetzelfde op zoek: liefde, geluk en vrede. Dat het zich op allerlei manieren, soms contra-productief uit, nodigt leiders uit om steeds weer bij zichzelf te rade te gaan. Leiders die hun eigen angst onderzoeken en die omzetten in moed, slagen erin om anderen ook in hun kracht te zetten. Van leiders wordt verwacht, ook in crisistijden, dat zij zich verbonden voelen met zichzelf en het grotere geheel. Dan kunnen zij goed voor hun mensen zorgen, als een kapitein voor het schip, als een boer voor zijn vee en als een dirigent voor zijn orkest.

Moed

Leiderschap is dingen doen maar ook dingen laten. Vertrouwen te hebben dat mensen hun eigen kracht inzetten en dat het anders gaat. Niet vanuit de behoefte om de controle te houden maar om veiligheid te bieden om mensen hun eigen spoor te laten vinden. Ontroerend mooi is dit stukje film van Ray Charles.

Leiderschap als kunst

Hoeveel moet je dan wel doen en hoeveel niet? Kijk eens naar deze TED van Itay Talgam. Een dirigent, die geen noot speelt op een concert, is sowieso al de meester in het loslaten hoewel, het ego loslaten kost ook menig dirigent nog moeite...

Blog

Wat hebben vrijheid, gelijkheid en broederschap ons in deze tijd te zeggen?

Vrijheid, gelijkheid en broederschap waren de leuzen en idealen van de Franse Revolutie, nu iets meer dan 200 jaar geleden. 200 jaar, wat is dat nu op de tijdlijn van de geschiedenis. Dat was gisteren ongeveer. Toen kwam het volk in opstand tegen de vriendjespolitiek, tegen de ongelijkheid en tegen de onderdrukking. Nu weten we intussen dat die revolutie bepaald niet geweldloos is verlopen, maar dat neemt niet weg dat positieve waarden/idealen er wel degelijk toe doen. Er zijn meer indrukwekkende voorbeelden te vinden waarin mensen gedreven door inspirerende idealen vrede, rust en liefde gepredikt hebben, denk aan Jezus, Ghandi of Martin Luther King, maar ook die hebben niet kunnen bewerkstelligen dat de onderdrukkende regimes van hun tijd getransformeerd werden zonder heftige strijd. Het gemeenschappelijke thema van al die voorvechters is Rechtvaardigheid, dat – o, paradox – soms met geweld moest worden nagestreefd. De drie idealen van de Franse Revolutie hebben ons ook nu nog veel te leren. Maar het lijkt wel of ze in ons bewustzijn enigszins op de achtergrond zijn geraakt. Het zijn geen toevallige kreten: ze staan ieder voor een wezenlijk aspect van een gelukkige en gezonde samenleving, of het nu een land, een relatie of een organisatie betreft. En als ze daar weer hun rol naar behoren kunnen spelen, is de kans groot dat ze hun intrinsieke belofte waarmaken.

Lees verder

Magisch leiderschap

Aan het begin de Masterclass ‘Professioneel leiderschap voor schoolleiders’, als de groep kennis heeft gemaakt met de trainer en elkaar, komen zo’n zestien mannen en vrouwen, prachtig gekleed, met een map onder de arm de zaal binnen. Een koor. De trainer ontvangt hen hartelijk en vertelt aan de deelnemers over haar passie: pianospelen en dirigeren. Terwijl het koor zich opstelt vertelt zij waarom zij dit koor heeft uitgenodigd. Hoe een dirigent een metafoor is voor een leider. Over haar doelen met de opleiding en over wat zij samen met de deelnemers wil bereiken. Dan vraagt zij de aanwezigen wie er iets met muziek heeft. Twee mensen steken hun hand op. ‘Jullie mogen dirigeren, kom maar naar voren.’ Dirigeren van een professioneel koor! Daar droomt iedere amateurmusicus van.

Lees verder

Herboren

Ze is genezen verklaard. Een nare tumor, die zes maanden geleden per toeval werd ontdekt, is succesvol verwijderd. Gelukkig geen uitzaaiingen. Linda voelt zich letterlijk herboren. Magere Hein heeft om het hoekje geloerd maar haar niet te pakken genomen. Wel heeft hij haar stevig wakker geschud. Ze kende dergelijke verhalen uit boeken maar nu ze een glimp van hem heeftlangs zien komen, wist ze dat ze haar leven ging ge-resetten: haar baan, haar baas, haar bezigheden.

Lees verder

De Leider is de Werkster

Toen ik klein was hadden wij een hele lieve mevrouw die bij ons kwam poetsen. Mijn moeder had het te druk om zich met mij bezig te houden, maar deze Willie had alle aandacht. Ik mocht met haar mee naar de badkamer van mijn ouders. De wastafels met vim, spiegels met een zachte doek, schone handdoeken mooi recht hangen. En ik kreeg een spons en een emmer en een eigen taak. ‘Doe jij het bad maar, dat kun je vast’. Willie was scheutig met complimenten. ‘Wat wil jij later worden?’ vroeg Willie tussen het ramenzemen door. Vol overtuiging sprak ik: ‘Werkster’. Ik begreep niet waarom ze moest lachen.

Lees verder

Bent u daar nog?

Bloggen of niet bloggen, dat is de kwestie. Zichtbaarheid, meedoen, klanten, marktbewerking, op alle media tegelijk actief, en intussen nog werken en als het kan ook nog ‘leven’. Ja, ik ben er weer, met blog en al. ‘Hoe ga ik me hier nu uitredden’, denk ik als een klant me erop wijst dat ik achterstallig onderhoud op mijn blogpagina heb. Welke smoezen zal ik verzinnen dat het al maanden geleden was, dat laatste blog. Doe ik nog wel mee? Hoor ik er nog wel bij? Of zitten er mensen hoofdschuddend achter hun pc en denken: ‘Jammer, was toch zo’n aardige meid. Maar helaas... niet bloggen... niet meer in beeld, tja tis een harde wereld’. Vrienden, klanten en collega’s zijn soms ook bang om uit de boot te vallen. Een gat in je CV is veel erger dan een gat in je hoofd of in je dak. Een tijdje voor de kinderen zorgen en dus niet constant online zijn, is een bijna-dood-ervaring.

Lees verder

Op Zoek

Organisaties bestaan uit mensen en mensen kunnen problemen hebben. Sommige zijn werkgerelateerd, sommige vinden hun oorsprong in de privésituatie. Onmiskenbaar werken deze levensgebieden op elkaar in. Gelukkig zijn de meeste heftige gebeurtenissen van tijdelijke aard en zijn vrienden, familie en collega’s voldoende steun om weer uit het dal te klimmen. Soms is er wat meer nodig.

Lees verder

Het Volksmuseum

V&D is het museum voor de gewone man. Het Volksmuseum. Niet een gewoon museum, waar je van een afstand naar de kunst mag kijken. Met je telefoon uit. Waar rustig op gedempte toon gesproken wordt, om anderen niet te hinderen in hun kunstbeleving. Waar je voor je entree moet betalen en je tas in de garderobe moet opbergen. Waar je ........

Lees verder

De Kracht van Complimenten

Bouke, een stevige man met een bedrijf in de staalhandel, zo’n type niet lullen maar poetsen, kwam vorige week als een zacht lammetje binnen. Nu moet je weten dat hij een jaar geleden voor het eerst kwam omdat hij een hooglopend conflict met zijn medewerker had, waar hij dacht gelijk te hebben, maar het niet kreeg. Hij kwam omdat hij bang was voor de kantonrechter. Via dit akkefietje kwamen we bij de relatie met zijn zoon. Met die medewerker is het uiteindelijk goed geregeld, maar die zoon... die bracht Bouke werkelijk naar zijn probleem. Het was ontroerend om te zien: een grote vent, die duidelijk veel van zijn zoon hield, daar geen kant mee op kon en het dus ook nooit kon laten merken. Zijn liefde kwam door eindeloze kritiek naar buiten: hij was een softie – zat op de opleiding in de zorg – had geen vrienden -wel een soort voetbalclubje – keek niet naar meisjes – niets mis mee, hoor begrijp je goed – en alleen maar achter de computer. Hij stelde zijn pa evident en voortdurend teleur. ‘Jelmer zégt wel dat hij hard werkt, maar ik zie er niets van!’ En meer van dat soort teksten.

Lees verder

Wat hebben paarden, roeien, beeldhouwkunst en Kerst met elkaar te maken?

Kerst 2014

Paarden zijn fantastische dieren. Gevoelig, open, met de jaloersmakende eigenschap om altijd weer opnieuw te kijken. Paarden hebben wel een geheugen, een herkenning, maar ze zijn nooit haatdragend. Ze weten niet eens wat dat is. Ze beginnen altijd weer opnieuw. Ook al heb je je een keer misdragen in de buurt van een paard, dan krijg je de volgende keer een nieuwe kans. Paarden zijn heel eigen én heel sociaal; in dat opzicht net mensen. Ze zijn blij met elkaar, liefst in een kudde. Sterker nog: in de natuur gaan ze dood als ze verstoten worden. Het is dan ook dierenmishandeling om ze zonder gezelschap in een wei te parkeren. Als je ze zou horen praten, dan is het nog net niet zo dat ze gezelschap boven gras verkiezen, hoewel... Maar dit ter zijde.

Lees verder

Mag de Liefde regeren?

Aan het eind van de film verschijnt een beeld van Death Valley waar het kurkdoorg is en waar niets groeit. Een dooie boel dus. Totdat het een keer 5 mm regent. De zaadjes liggen te wachten. Daags erna komt de vallei bloeiend tot leven.

Lees verder

Hart en Ziel

Ondernemen is risico’s nemen. Dat weet iedereen, maar niet iedereen weet hoe dat werkelijk voelt. Als kind nam ik het risico een rolschaatstocht door Hilversum te organiseren voor mijn klas. Ik was toen een jaar of negen en helemaal verslingerd aan de onderbinders met wieltjes. Ik oefende iedere dag in de garage en kan nog de klank horen van de houten planken aan de ene kant en de tegels aan de andere kant. En daar, al schaatsend, bedacht ik twee dingen.

Lees verder

Scheiden doet leiden

Om leider te zijn moet je kunnen scheiden. En niet zo’n beetje ook. Het is een van de belangrijkste elementen van leiderschap: het kunnen scheiden en onderscheiden van wat belangrijk is en wat niet, wat jouw aandacht behoeft en wat van een ander is. Wat je kunt delegeren en wat je moet negeren. En dat je de rollen van waaruit je opereert, kunt scheiden: als je in functie bent in je leiderschap adem je andere lucht uit dan wanneer je met je buurman overlegt over het al of niet verplaatsen van een paar struiken in de achtertuin. Rolverwarring en rolonduidelijkheid zijn vaak voorkomende thema’s die nogal eens onderwerp van gesprek zijn tijdens coaching van leiders. In tijden van stress, ontslagrondes of gedoe thuis kunnen de verschillende rollen met de daarbij behorende verantwoordelijkheid nogal eens door elkaar lopen. Stress en vermoeidheid zijn dé veroorzakers van het verlies van onder-scheidend vermogen. Want dan nemen de emoties de leiding over en voor je het weet stapelen de dilemma’s zich op.

Lees verder

Spinoza’s filosofie in de praktijk:
How to improve all your relations

R&C: relation and communication

Het is niet nieuw wat ik doe. Het is nieuwe wijn in een ouwe zak, hoewel ik Spinoza zelf nooit als zodanig wil betitelen. Hoewel ik het niet met alles eens ben – ik als vrouw zou dit nooit van hem mogen doen – vind ik zijn visie op het leven en hoe we gelukkig kunnen zijn, verhelderend, eenvoudig en toepasbaar. Ik leen ook wijsheid van andere filosofen zoals Epictetus en Marcus Aurelius, want zij zijn het – hoe kan het ook anders als het hierover gaat – reuze met Spinoza eens.

Lees verder

Het Rode-Knoppen-Paneel (strikt persoonlijk!)

Over de onzin van feedbackregels

‘Karel drukt altijd precies bij mij op de rode knop. Iedere keer krijgt hij het weer voor elkaar, hij weet precies waar hij me kan raken.... ik denk echt dat we uit elkaar moeten....’ Mary barst in huilen uit als ze dit vertelt. Want hoe ze ook van Karel zegt te houden, ze kan er niet meer tegen. ‘Hij weigert gewoon! Ik heb hem al zovaak verteld dat ik er niet tegen kan. Hij houdt totaal geen rekening met me. En nu hebben we net een nieuw huis gekocht en gister is het weer helemaal uit de hand gelopen. Ik heb geen oog dicht gedaan.....’

Lees verder

Loveletter

My dear, when I saw you standing the other day you did not look happy at all. I was shocked to see how small and puny you had become. You seemed not to enjoy your life at all, am I right? It was as if you had given up all hope that life had something in it for you after you suddenly lost your job. I have to admit, getting fired seems to be a rather nasty experience. All of a sudden you found yourself home alone, and that after all those years of dedicated work. Luckily you still seem to be able to pay the mortgage and find the money to shop at the Walmart so for that matter, I have seen much worse things happening around me.

Lees verder

Zij van de tomtom

Zelfs op Tom, deze eigengereide chauffeur, wordt ze niet boos. Niet op deze, aardige, maar stronteigenwijze oudere jongere. Tom heeft het liefst altijd gelijk. Vandaag is hij op weg naar zijn oude schoolkameraad. De tomtomdame legt op een zachte doch duidelijk wijze haar strategie uit. Het doel bepaalt ze niet, dat doet Tom, die immers aan de knoppen zit. Mocht hij zich vergissen, dan herneemt zij zich gewoon en doet dat zonder haar stem te verheffen, hoe slecht hij ook naar haar luistert. Ze zal, totdat hij haar losmaakt van de energiebron, hem vertellen dat hij beter hier naar rechts moet, daar naar links of dat hij om moet keren om zijn bestemming te bereiken.

Lees verder

De Kracht van Zwijgen

Hij schuift het verschoten gordijn van de kroeg open en er valt direct een zware warmte tegen hem aan. Het is druk. Hij wurmt zich door de drinkende mensenmassa heen en ziet een lege stoel aan het tafeltje bij het raam. Er zit een donkerharig meisje met de rug naar hem toe. Gelukkig, ik kan zitten, denkt hij. Zitten, al is het dan tegenover een dronken zuipschuit. Hij schuift de stoel opzij, terwijl hij tegelijkertijd onhandig zijn jas uittrekt. Het meisje knikt vriendelijk naar hem. Een Chinees, ook goed. Naast een half leeg glas verse muntthee ligt een onleesbare krant voor haar op de tafel. Terwijl hij bedenkt hoe hij nu aan iets te drinken komt, gaat haar telefoon. In rap chinees voert ze een kort gesprek. Dan glimlacht ze en schrijft een paar tekens op de rand van haar krant. Ze haalt haar schouders op alsof ze zich excuseert dat ze geen gesprekspartner voor hem kan zijn., ‘Geeft niet’, zegt hij, ‘Ik heb zoveel shit te vertellen, dat wil je niet weten’. Ze knikt weer, vouwt haar sierlijke handen om het glas en nipt een slokje van haar thee. Dan kan ik het je net zo goed vertellen, denkt hij. Het moet eruit. ‘Weet je, ze heeft me eruit gezet, mijn wijf, mijn mooie vrouw, ze wil me niet meer’. Het Chinese meisje kijkt hem stralend aan. ‘Meid, begrijp het dan, dat is klote! Ik kan vertrekken, begrijp je? En ik snap daar dus helemaal niets van!’

Lees verder

Ego of Eigen?

Onlangs zat ik na afloop van een congres met collega Pieter na te praten. We hadden de hele dag geluisterd naar marketeers, PR-verhalen en successtories. Het ging erom hoe we ons, zeker in deze moeilijke tijden en met veel zoekers op de markt, beter konden profileren. Klagen hadden we al genoeg gedaan, nu was het tijd voor nieuwe acties. Volgens de diverse sprekers moesten we vooral onze droom volgen, crisis of niet. Niks ego, gewoon je hart volgen. In de loop van de dag begon mijn oude droom zich weer te manifesteren: iets met toneel, met een podium. Ik kon de bijbehorende kriebels weer voelen opkomen. Terwijl Pieter begon te somberen, zijn hoofd liet hangen en steeds meewariger begon te kijken, werd mijn enthousiasme groter en mijn stem luider. ‘Wat zit je nu suf te kijken, Pieter, vind je dit geen goed idee? Er zijn toch altijd mensen nodig die iets op een aansprekende manier over het voetlicht kunnen brengen? Of mensen aan het lachen krijgen?’ Pieter zuchtte diep en keek me indringend aan. ‘Kijk, jij hebt dus niet goed geluisterd vandaag. Weet je nu nog niet dat dit nu typisch iets voor jouw ego is. Op het toneel.. allemaal ego.’

Lees verder