Kerst 2014

Wat hebben paarden, roeien, beeldhouwkunst en Kerst met elkaar te maken?

Paarden zijn fantastische dieren. Gevoelig, open, met de jaloersmakende eigenschap om altijd weer opnieuw te kijken. Paarden hebben wel een geheugen, een herkenning, maar ze zijn nooit haatdragend. Ze weten niet eens wat dat is. Ze beginnen altijd weer opnieuw. Ook al heb je je een keer misdragen in de buurt van een paard, dan krijg je de volgende keer een nieuwe kans. Paarden zijn heel eigen én heel sociaal; in dat opzicht net mensen. Ze zijn blij met elkaar, liefst in een kudde. Sterker nog: in de natuur gaan ze dood als ze verstoten worden. Het is dan ook dierenmishandeling om ze zonder gezelschap in een wei te parkeren. Als je ze zou horen praten, dan is het nog net niet zo dat ze gezelschap boven gras verkiezen, hoewel... Maar dit ter zijde.

Paarden horen bij elkaar en als ze vrij door het veld lopen, worden ze geleid door de hengst. Natuurlijk, de man gaat voorop. Fier en trots voert hij de kudde aan, soms met een schuin oog kijkend of die hem wel volgt. Maar wat niet direct te zien is, dat de belangrijkste merrie achteraan loopt. Zij bepaalt wat er gebeurt. Zij geeft de hengst de ruimte om zijn gang te gaan. En als je goed kijkt, zie je dat hij niet zozeer naar zijn volgelingen kijkt, maar dat hij al zijn beslissingen checkt met de merrie. Hij mag leiden omdat zij hem dat toestaat.

Vandaag is het een prachtige roeidag, windstil, een beetje blauw bovenin. Veel volk op de roeiclub, gezellig. We roeien midden in de winter met de zon op haar laagst heerlijk in een ‘twee’. Wat een verschil met gisteren, toen de storm de takken uit de bomen joeg en de horizontale regen de fietsers geselde. Roeien is achteruit vooruit bewegen. Ik zit op ‘boeg’ en dus ben ik de stuur, ik heb het, vóór in de boot maar toch achter Henk, die op slag zit, voor het zeggen. Henk geeft het tempo aan dat ik zo precies mogelijk heb te volgen. Gelijk inpikken, trappen, uitpikken en oprijden. En al varend over het Hilversumse kanaal komt ineens het beeld van de paarden binnen. Henk leidt en ik stuur. Ik mag het zeggen, maar mijn lijf luistert naar hem. Niet een beetje, nee, precies. En hoe beter we dit roeiende paardenspel beheersen, hoe fijner de boot loopt.

Als we langs het weiland en de boerderij varen komt er nog een beeld boven. Ik zie een lama wintersloom over een schaap hangen en mijn gedachten springen naar Zwolle en wel naar de Fundatie. Daar zagen we onlangs de tentoonstelling van de jonge, bijzondere beeldhouwer Lotta Blokker. (Als je die nog niet gezien hebt, spoed je er naar toe). Ik zag ineens een van haar beelden weer voor me dat op een hele andere manier ook past in dit verhaal. Een groot beeld van een intiem moment tussen een vrouw en een man. De vraag die dit beeld oproept is ‘Wie draagt nu wie?’ De vrouw zit weliswaar op schoot bij de man, maar toch vertelt het beeld ook dat de vrouw er juist helemaal voor de man is. Zij draagt hem en hij draagt haar. Ik mag van jou, jij mag van mij. Ik laat me door jou leiden en ik mag jou leiden. Ik ben er voor jou, jij voor mij. Is dat geen mooie Kerstwens? Ook als je geen paard, roeier of beeld bent.

een mooie Kerst gewenst
en een gelukkig 2015.

Saskia