Hart en Ziel

Ondernemen is risico’s nemen. Dat weet iedereen, maar niet iedereen weet hoe dat werkelijk voelt. Als kind nam ik het risico een rolschaatstocht door Hilversum te organiseren voor mijn klas. Ik was toen een jaar of negen en helemaal verslingerd aan de onderbinders met wieltjes. Ik oefende iedere dag in de garage en kan nog de klank horen van de houten planken aan de ene kant en de tegels aan de andere kant. En daar, al schaatsend, bedacht ik twee dingen. Ten eerste werd de garage me veel te klein. Ik wilde rechtuit. Maar omdat ik op een dorp woonde zonder asfalt, kon dat nergens. Ten tweede wist ik zeker – hoezo projectie? - dat andere kinderen net zo dol op schaatsen waren als ik. Dus tijd voor actie. Ik weet nog hoe voortvarend ik te werk ben gegaan. Er moest een route komen, veilige oversteekplaatsen, de juffen en meesters moesten meewerken en kinderen uit mijn klas moesten natuurlijk allemaal rolschaatsen hebben. Het was een groot succes. Ik kan me niets herinneren van faalangst, zenuwen, tegenslag, gebrek aan doorzettingsvermogen of slapeloze nachten. Ik deed het gewoon.

Wat is er veranderd in de loop van de tijd? Waar is de Vrije Moed gebleven denk ik als ik nu een plan heb om iets nieuws in de markt te zetten? Het inleven in de klanten, het vervolmaken van het product, het inschatten van de risico’s, aanpassen, afstemmen, herschrijven, berekenen, inschakelen van hulptroepen en bedenken van een strategie. Mijn hemel, wat een gedoe. Gewoon de koe bij de horens vatten en gaan... waarom is dat nu veel moeilijker dan in mijn rolschaatsjaren van weleer? Als ik even rustig ga zitten weet ik het weer. Het komt door al die stemmen in mijn hoofd die zich ermee gaan bemoeien. De een zegt: ‘Het moet wel perfect, anders’... De ander zegt: ‘Ach, wat maak je je druk, er zijn toch al heel veel mensen met zoiets bezig...?’ En weer een ander zegt: ‘Ach joh, moet je je weer zo nodig bewijzen?’

Ik ben maar eens rustig gaan zitten en heb vijf minuten naar die herrie bovenin geluisterd. Vervolgens heb ik de bijbehorende gevoelens opgespoord en me afgevraagd wanneer ik die heb gemaakt. Angst is de grootste. Die blijkt al verdraaid lang aanwezig. Meteen kan ik daar mijn eigen proces op toepassen, het proces dat ik in de vorm van ‘Circles’ aan de man/vrouw breng. ‘Wie is de IK die bang is?’ vraag ik me dan af. Tja, gewoon een ego-stem. Niet de stem van mijn hart, mijn ziel. En als ik dat toelaat en weer weet wie ik ben en wat ik leuk vind, komt mijn rolschaats-gevoel boven. Ik doe het omdat ik denk dat anderen er ook naar verlangen om het geluk wat duurzamer in hun leven te krijgen. Weer projectie? Dat geluk van binnenuit? Ik weet inmiddels dat het kan én dat het onderhoud nodig heeft. Ik kijk de tekst nog een keer na en dan ‘zoeffff’ gaat de mail de ether in. In de verte hoor ik op de radio de fantasie van Schubert voor vier handen op de piano. Staat hoog op de Hart- en Ziel lijst van Radio 4. Hart en Ziel. De thuisbasis van Geluk.