Bent u daar nog?

Bloggen of niet bloggen, dat is de kwestie. Zichtbaarheid, meedoen, klanten, marktbewerking, op alle media tegelijk actief, en intussen nog werken en als het kan ook nog ‘leven’. Ja, ik ben er weer, met blog en al. ‘Hoe ga ik me hier nu uitredden’, denk ik als een klant me erop wijst dat ik achterstallig onderhoud op mijn blogpagina heb. Welke smoezen zal ik verzinnen dat het al maanden geleden was, dat laatste blog. Doe ik nog wel mee? Hoor ik er nog wel bij? Of zitten er mensen hoofdschuddend achter hun pc en denken: ‘Jammer, was toch zo’n aardige meid. Maar helaas... niet bloggen... niet meer in beeld, tja tis een harde wereld’. Vrienden, klanten en collega’s zijn soms ook bang om uit de boot te vallen. Een gat in je CV is veel erger dan een gat in je hoofd of in je dak. Een tijdje voor de kinderen zorgen en dus niet constant online zijn, is een bijna-dood-ervaring.

Nu we de 1 miljoen antidepressiva-slikkers zijn gepasseerd en we er een Gala aan gewijd hebben, is stress, burn-out, depressie en andere psychische ellende goed bespreekbaar in onze samenleving. Niemand hoeft zich meer te schamen voor een paar maanden achter wat coulissen. Dus daar zit de pijn niet meer. Die zit voor mij nog wel in het Grote Oordeel. En vooral over onszelf. Dat doet pas pijn. De vergelijkingsladder staat de hele dag tegen de schutting en de positionering ten opzichte van anderen - een mooi marketinginstrument trouwens, heb ik net geleerd – doet de nek voortdurend ronddraaien. ‘Waar Sta Ik? Iets beter of hè, nét iets slechter dan mijn con-collega..’ Pijn als het tegenzit, stress als het meezit, want dan moeten we wel zorgen dat niveau te houden! Heen en weer, op en neer, van links naar rechts, van hoog naar laag, drukte alom gevoed met een door onrust opgestookte binnenmotor. Heel druk maar ook productief? En... gelukkig?

Ik weet inmiddels dat, zodra ik de ‘wie-is-hier-beter’ stem hoor in mijn hoofd, ik hartstikke fout zit. De angst komt in golven opzetten en doodt de creativiteit, de vrolijkheid en de humor. Werk aan de winkel dus. De uitnodiging volgen van dat piepkleine stemmetje, dat ergens in mijn binnenste roept: ‘Stop! Het is al goed! Ook als je even niet blogt/twittert /facebookt/ linkedint/ mailt/belt/appt/ smst/tindert/ pingt/ skypet /facetimet/instagramt’. Het slimme stemmetje heeft gelijk, maar kan ik die andere brutale bruller, die altijd online en elders aanwezig wil zijn, de mond snoeren? Als het me lukt, dan groeit de kleine wijze, die weet van tijd en aandacht. Die weet van focus en prioriteit. Die krijgt uiteindelijk, met wat oefenen en stilzitten, die brulboei tot rust.

Dus ja, ik ben er nog, en hoe! Met veel ruimte in mijn hoofd, met de stem van rust en ruimte, komen de woorden terug en verschijnt er een blog. Nu niet omdat ik van mezelf móet bloggen maar omdat ik gewoon zin heb om hier iets over te schrijven. En kijk: dan wordt het vanzelf een blog!

Tot volgende keer, onregelmatig maar altijd op tijd.